Saturday, April 20, 2019

ភូមិដូង


By Tararith

ភូមិដូងនៅស្រុករមាសហែក             កេរ្ដិ៍គល់ម៉ែចែកបន្សល់ទុក
មានផ្ទះមានដីស្រូវជង្រុក                  គ្រាន់រស់ថ្ងៃមុខតកូនចៅ។
ដីច្បារដំណាំដាំលូតខ្ពស់                  ស្រែស្រូវពង្រោះនៅក្រឡៅ
ដូងត្នោតដុះដោតជាប់វាសស្មៅ         គ្រលួចស្រែកហៅគ្មានអ្នកឮ។
អាឡោះអាល័យស្ដាយស្រណោះ      ដំណែលទាំងអស់គួរព្រួចព្រឺ
ដីនៅជាដីតែម្ចាស់ឈឺ                     កាយចិត្តនោះគឺគេជាន់ឈ្លី។
គេដេញគេដាំដំណាំថ្មី                      កាប់គាស់រានព្រៃគ្រប់នាទី
ភូមិដូងភូមិខ្មែរប្រែវក់វី                      ឆ្នាំកៅសិបពីយួនច្បាមយក៕

Tuesday, April 9, 2019

អស់ដី

by Noreyutt


១.ប្រទេសកម្ពុជានៃខ្ញុំ              ធ្លាប់រស់ជួបជុំសណ្ដានញាតិ

ដីតូចផ្ទះតូចសែនចង្អៀត          ចិត្តមិនចង់ឃ្លាតម្ដងណាសោះ។

២.ផ្ទះតូចនៅក្នុងទីបឹងកក់         ទោះបីទឹកល្អក់ស្រឡាញ់ស្មោះ

ឥឡូវគេដេញឲ្យអាឡោះ         អាល័យដីនោះពេកកន្លង។

៣.បឹងកក់បឹងគុម្ពដោយចេតនា  ចិត្តស្មោះជ្រះថ្លាអស់អ្នកផង

ពេលនេះថៅកែព័ទ្ធរបង          ប៉ូលីសចាប់ចងពួកម្ចាស់ដី។

៤.យើងខ្មែរចង់រស់លើខ្មែរ       រដ្ឋ និងថៅកែគ្មានប្រណី

គេបំបិទសិទ្ធិ និងសេរី             ឲ្យខ្មែរប្រុសស្រីអស់ដីជ្រក៕


Thursday, February 14, 2019

កូនស្រី

By Tararith

ឃ្លាតពីភូមិស្រុកធ្លាប់សុខសាន្ដ           ក្ដីក្ររំខានឲ្យចាកឆ្ងាយ
បែកព្រាត់ស្នេហាកូន និងម្ដាយ           សែនស្ដាយអាណិតពេកកន្លង។
ធ្វើជាកម្មករនៅម៉ាឡេ                       ម៉ែជាខ្ញុំគេសែនសៅហ្មង
ការងារម្ហាធ្ងន់គ្មានលោះម្ដង               នឹកដល់កូនផងស៊ូព្យាយាម។
កូនអើយជីវិតស្រីមេម៉ាយ                  ការងារទាំងឡាយទោះក្រំក្រៀម
ម៉ែតស៊ូធ្វើទោះហូរឈាម                   ឬគេគម្រាមដូចសត្វធាតុ។
ធ្វើម៉េចបើម៉ែជាអ្នកក្រ                       មានតែត្រដរមានតែឆ្លៀត
រត់រកការងារទោះចង្អៀត                   ម៉ែដាច់ចិត្តឃ្លាតពីកូនម្ដាយ។
រាល់ថ្ងៃម៉ែនឹកៗកូនស្រី                     មិនទាន់ដឹងក្ដីម៉ែចេញឆ្ងាយ
កូនពិតមានទុក្ខហើយឆោមឆាយ        កូនមិនសប្បាយបាត់មុខម៉ែ។
កូនអើយពេលខ្លះម៉ែងុយងោក           ទឹកភ្នែកស្រក់ជោករាល់ដងដែរ
នឹកកូនសំឡាញ់ធ្លាប់មើលថែ             ទោះស្រមោចក្បែរក៏មិនបាន។
ទ្រូងនឹកទឹកភ្នែកហូរជ្រែកចិត្ត             កូនម៉ែអាណិតណាស់ល្អងប្រាណ
ថ្ងៃយប់បន់ព្រះសុំសុខសាន្ដ               កុំមានរំខានដល់កូនស្រី។
ពន្លកម៉ែធ្លាប់តែថ្នមថ្នាក់                    មិនឲ្យប្រលាក់ធូលីដី
ទោះក្លិនមិនល្អផ្សែងបារី                    ម៉ែចៀសលកលៃប្ដូរទីឋាន។
ឥឡូវនៅឆ្ងាយពីមាសមុំ                    ទ្រូងពេញពូតផ្ដុំទុក្ខមិនស្រាន្ដ
ថៅកែជាតិគេចិត្តមិនបាន                  ម្ដងម្កាលសាមាន្យវាយដំម៉ែ។
គេជេរដៀលត្មិះដល់ជាតិសាសន៍        ឮហើយអាម៉ាស់ខ្លាំងណាស់ដែរ
កូនស្រីយើងកើតជាជាតិខ្មែរ              មោទនៈពូកែម៉ែធ្លាប់ឮ។
ឯឪពុកកូនស្លាប់អសារ                     សៀមបាញ់ប្រហារយ៉ាងរន្ទឺ
គាត់រងរបួសរ៉ាំរៃឈឺ                         ជីវិតព្រួចព្រឺលុះមរណា។
ជាស្រីមេម៉ាយអត់ទីពឹង                    ម៉ែខំសម្លឹងទៅរកការ
បម្រើតាមផ្ទះម៉ាឡេស្យា                    ម៉ែមានទុក្ខម្ហាធំក្រៃពេក។
ទុក្ខមួយនឹកកូនសំណព្វចិត្ត               លើសគេប្រឌិតម៉ែសង្វេគ
បែកកូនទ្រូងម៉ែពិតយំយែក               គ្រប់ពេលដើរដេកជ្រែកអារម្មណ៍។
នឹកអើយសែននឹកដល់ពន្លក              នឹងយកពាក្យណាថ្លែងឲ្យចំ
ឲ្យបានរសាយចិត្តក្រៀមក្រំ               មិនផុតសម្ងំគន់រំពៃ។
ពេលឃើញកូនគេម៉ែនឹកព្រួច             លន្លោចនឹកទៅកូនលលៃ
ប្រសិនផុតក្រពិតប្រពៃ                     កូនស្រីពិតបានជួបសុខសាន។
ពេលខ្លះម៉ែសែនណែនឧរ៉ា                ខ្លោចផ្សារកថាក៏ពុំបាន
ការងារម៉ែធ្វើមិនស្រាកស្រាន្ដ             សង្ឃឹមថាបានស្បើយល្ហើយចិត្ត។
តែមិនដែលមានថ្ងៃណាសោះ            ចិត្តរឹតក្រៀមក្រោះណាវរមិត្រ
គឺកូនតែម្នាក់ម៉ែរែងគិត                     ជួនយប់ងងឹតក្រោកខ្សឹកខ្សួល។
ពេលខ្លះម៉ែគេងស្រែកម្នាក់ឯង           សង្រែងកណ្ដែងហួលរមួល
ដូចភ្លើងរលាកសាច់ឈឺឆួល              ចិត្តកាយមិនស្រួលម្ដងឡើយណា។
កូនអើយកូនស្រីបណ្ដូលចិត្ត              កាយឆ្ងាយកូនពិតទ្រូងឯកា
កូននៅក្មេងខ្ចីគិតម្ដេចម្ដា                   កូនរឹតខ្លោចផ្សាយំរកម៉ែ។
កូនទប់ទឹកភ្នែកពិតមិនបាន               កូនពិតរំខានខ្វះអ្នកថែ
ម្ង៉ៃៗម៉ែបន់ឆាប់ដាច់ខែ                     វិលជួបមាសស្នេហ៍ទីសង្ឃឹម។
ទីពីរកូនម្ដាយៗរងទុក្ខ                       កាយមិនដែលសុខប្រឹងញញឹម
ជាអ្នកបម្រើដូចគេទឹម                       លើ-កមាននឹមជាប់ប្រចាំ។
ការងារម៉ែធ្វើគ្មានឈរឈប់               ព្រលឹមព្រលប់លាងដួសដាំ
ពេលម៉ែឈឺជាគ្មានទេថ្នាំ                   ម៉ែមានតែខាំមាត់អត់ធន់។
ធ្លាប់ឮគេថាពួកទាសករ                    រស់គ្មានលម្អក្រជោរជន់
ការងារដែលធ្វើមហាធ្ងន់                   ញើសឈាមជោរជន់ចេញពីកាយ។
ម៉ែក៏ដូចគ្នាដែរកូនស្រី                      គេបន្ទោសស្ដីលេងសប្បាយ
ជួនគេវាយដំយ៉ាងអន្តរាយ                គេបង្អត់បាយម្ហូបចំណី។
ពេលខ្លះគេទាញកាំបិតកាប់               មានស្លាកស្នាមស្រាប់សល់ពីរបី
ជួនរងទឹកក្តៅដួលលើដី                    គ្មានឡើយប្រណីក្ដីមេត្តា។
ធ្វើជាកម្មករនៅម៉ាឡេ                      លំបាកម្ល៉េះទេមកធ្វើការ
ពីមុនសង្ឃឹមមានផ្លែផ្កា                     រួចពីទុក្ខាផុតក្រក្រី។
តែផ្ទុយស្រឡះពីបំណង                   ម្ង៉ៃៗបន់ផ្សងសុំសេរី
ឲ្យផុតពីកម្មអន្យតិរ្ថិយ                      បានជួបកូនស្រីសំណព្វចិត្ត។
ជីវិតមិនខុសពីសត្វធាតុ                    ម្ចាស់ចិត្តចង្អៀតមិនអាណិត
វាយដំច្រំធាក់ដូចប្រឌិត                    តែនេះការពិតជីវិតខ្ញុំ។
ពេលខ្លះម្ចាស់ផ្ទះជាតិម៉ាឡេ              មិនឲ្យដើរទេចាប់ម៉ែឃុំ
ទុកក្នុងបន្ទប់ម៉ែទួញយំ                     ម្នាក់ឯងជ្រងំគ្មានសំឡេង។
កូនអើយម៉ែយំស្ទើររាល់ថ្ងៃ                 ស្រម៉ៃទៅរកអ្នកជួយជ្រែង
តែរកមិនឃើញម៉ែវង្វេង                    ឈឺចាប់ក្រៃលែងកម្មលោកីយ៍។
ម្ដងៗចង់តែសម្លាប់ខ្លួន                     គាប់ជួនគិតដល់ស្ងួនពិសី
ម៉ែទ្រាំរស់រងទុក្ខអប្រិយ                    ជីវិតវែងខ្លីដ៏ចម្បែង។
ប្រសិនម៉ែស្លាប់នៅម៉ាឡេ                 ជីវិតទទេការប្រឹងប្រែង
ម៉ែត្រូវតែរស់យូរអង្វែង                     ត្រាំត្រែងជីវិតផុតសង្ខារ។
បានត្រឹមតែគិតៗរំពឹង                      មិនដឹងជីវិតទៅយ៉ាងណា
កូនអើយរាល់ថ្ងៃហួសខ្លោចផ្សា           គ្មាននរណាដឹងជាងខ្លួនឯង។
ម៉ែជាកម្មករនៅស្រុកគេ                    ទុក្ខក៏មានទ្វេរហួសនឹងថ្លែង
មានតែមេឃដីជួយចំបែង                  ពេលម៉ែសង្រែងឈឺឬព្រួយ។
ជួនកាលម្ចាស់ផ្ទះដំច្រំធាក់                ស្នាមជាំប្រទាក់ផ្លែមួយៗ
ស្នាមខ្លះដំបៅជ្រៅរលួយ                   មានកូនជាត្រួយថ្នាំព្យាបាល។
ម៉ែបានតាំងចិត្តរួចរាល់ហើយ             កូនអើយត្រូវរស់ទោះអន្ធកាល
ទៅជួបកូនវិញបានសម្រាល              កូនគឺជាថ្នាលក្ដីសង្ឃឹម។
ពេលម៉ែនឹកដល់កូនមាសមេ              ព្រួចទ្វេរក្នុងទ្រូងម៉ែញញឹម
ក្ដីសុខនេះមានគ្មានអ្វីផ្ទឹម                   ដូចរួចពីនឹមនៃទាសករ។
ទុក្ខសោកម៉ែមានរាប់មិនអស់             ចិត្តម៉ែស្រណោះកូនបវរ
មិនទាន់ដឹងក្ដីម៉ែចេញចរ                   ចោលកូនព្រោះក្រណាកូនស្ងួន។
ឥឡូវដូចនៅក្នុងទន្លេ                        ឈឺចាប់ម្ល៉េះទេឈឺផ្ទួនៗ
ទាំងចិត្តទាំងកាយស្នាមពេញខ្លួន        គេទាញអង្រួនក្បាលផ្ទប់ដី។
ម៉ែមិនដឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងណា                 រំដោះបញ្ហាទេកូនស្រី
មានតែទ្រាំតាមកម្មជាថ្មី                    ម៉ាឡេដែនដីទុក្ខទារុណ៕


Thursday, January 31, 2019

ផ្ទះដាច់ស្រយាល

By Tararith

មានផ្ទះនៅសែនឆ្ងាយ                           ជួនសប្បាយជួនកើតទុក្ខ
សប្បាយស្រូវជង្រុក                              មានគរទុកចិញ្ចឹមឆ្នាំង។
ទឹកភ្លៀងមានធ្វើស្រែ                            ដូងស្វាយផ្លែកាន់កកក្ដាំង
ផលខួបវស្សាប្រាំង                               ជាកម្លាំងចិញ្ចឹមគ្នា។
ក្នុងទឹកមានមច្ឆា                                  ព្រៃព្រឹក្សាដុះរៀងរា
លើដែនកម្ពុជា                                     អាចធានាសុខមង្គល។
ផ្ទះនៅឆ្ងាយពីញាតិ                              គ្រប់គ្នាឆ្លៀតទោះរវល់
រៀនសូត្រគ្រប់មណ្ឌល                          ចំណេះទល់ពង្រីកផ្ទះ។
ផ្ទះតូចអាចទៅធំ                                  ក្បែរជើងភ្នំរីករូតរះ
នេះជាជ័យជម្នះ                                   នៅឯផ្ទះដាច់ស្រយាល។
កើតទុក្ខៗចម្បែង                                 មួយតែឯងចំកណ្ដាល
ព្រៃភ្នំធំវិសាល                                     ដីកេរកាលពីដូនតា។
ទុក្ខព្រួយព្រោះខ្វះញាតិ                         គ្រប់ជនជាតិគ្មានចេតនា
មកលេងសួរឡើយណា                         សែនឯកាគ្រប់អង្គា។
មេដឹកនាំគ្រួសារ                                   ក៏ផ្ដាច់ការរាល់វេលា
ជម្លោះកើតគ្រប់គ្រា                              ផ្តន្ទាគ្នាឲ្យបែកបាក់។
អ្នកក្រៅសើចចំអក                               ស្រូវក៏ស្កកបំណុលប្រាក់
ខ្លះទៀតជាប់ច្រវ៉ាក់                              ដែលគេដាក់ទារុណកម្ម។
ផ្ទះមានសោររយពាន់                            ចាក់រុំវ័ណ្ឌជាប់រាប់ឆ្នាំ
គ្រប់ទ្វារដូចមានឆ្មាំ                               យាមប្រចាំចេញចូលដឹង។
សូម្បីទំពារបាយ                                   ម្ហូបទាំងឡាយទន់ប្រែរឹង
ម្នាក់ៗបាត់ព្រលឹង                                មេផ្ទះញឹងដឹកតាមចិត្ត។
គេស្រែកគេសម្លុត                                គេរោលដុតមិនអាណិត
ដៃជើងមានក៏ពិត                                 តែដូចស្វិតមិនតតាំង។
គ្មានឡើយសេរីភាព                              គេរឹតគាបបើប្រឆាំង
រិះគន់ចោទថាខ្មាំង                                ហើយកាប់ចាំងកែតម្រូវ។
កូនចៅខ្លះចោលផ្ទះ                              រត់រូតរះចោលម៉ែឪ
ក៏ព្រោះចង់មានផ្លូវ                                ប្ដូរលំនៅរកសុខា។
សមាជិកគ្រួសារ                                   ខ្លះពិការអនាថា
ខ្លះទៀតមិនសិក្សា                                អាងបិតាមានអំណាច។
កូនខ្លះងារខ្ពង់ខ្ពស់                               បង្កឈ្លោះឲ្យភ័យខ្លាច
តាមឪដែលកោងកាច                           ចិត្តកំណាចកូនតាមដែរ។
បំណុលជំពាក់វ័ណ                               ចាយមិនគ្រាន់លក់ដីស្រែ
ព្រៃព្រឹក្សសមុទ្ររ៉ែ                                អស់ហូរហែកេរ្តិ៍ដូនតា។
លក់កូនឲ្យធ្វើខ្ញុំ                                    ប្រទេសធំដូរដុល្លារ
កូនស្រីរងទុក្ខា                                     បន្ទោសថា មិនអាណិត។
ផ្ទះឆ្ងាយពីគេឯង                                  ដាច់សង្វែងទាំងគំនិត
ធ្វើអ្វីមិនដែលគិត                                  កូនចៅរឹតជួបក្ដីក្រ៕

Friday, December 28, 2018

អ្នកកាប់ឈើ

By Tararith


ក្រីក្រត្រដររស់                       ទោះរងគ្រោះមិនដែលគិត
ហ៊ានប្ដូរដល់ជីវិត                   លាញាតិមិត្តរត់ឆ្លងដែន។
បង្ខំឆ្លងផែនដី                        រុកកាប់ព្រៃគ្រោះម៉ឺនសែន
រស់ដូចជាប់កំណែន               ត្រូវគេកែនដូច្នេះដែរ។
គ្រញូងលើដីសៀម                 តក់ៗឈាមពីកាយខ្មែរ
ប្រជាខ្វះអ្នកថែ                       ទុក្ខគ្មានល្ហែរាល់ៗថ្ងៃ។
កាំភ្លើងហើយនឹងច្បាប់            តាមចងចាប់ឥតសំចៃ
ជួនគេជ្រុលប្រល័យ               យកស្នាដៃជូនទៅជាតិ។
ក្នុងមឈូសអូសកាត់ព្រំ          រូបកាយធុំក្លិនដល់ញាតិ
សណ្ដានទទួលធាតុ               សពខ្លះទៀតឃ្លាតទឹកដី។
ប្រពន្ធកូនរហង់                     ស្ដាប់ព្រះសង្ឃបង្សុកូលប្ដី
ឪពុកចាកលោកីយ៍                កូនក្មេងវ័យជាប់បំណុល៕

Friday, December 14, 2018

ចម្លាក់

By Tararith

កាលមុនលោកជាវរជន                    ប្ដូរផ្ដាច់ពេកពន់ការពារដី
ជួយឥតរួញរាខ្មែរប្រុសស្រី                 ឥឡូវនៅហីដូចចម្លាក់។
ប្រហែលពេញចិត្តនឹងតំណែង            គេលើកទូលសែងរៀបទុកដាក់
រង្វាន់គេឲ្យយសមាសប្រាក់               ប្រលាក់ដោយញើសឈាមអ្នកក្រ។
កាលមុនមានខ្មែរនៅក្នុងចិត្ត              សង្រ្គោះអាណិតដ៏ស្មោះស
ប្រជាដើរតាមយ៉ាងកុះករ                   តាមច្រើនតំណរតកូនចៅ។
ឥឡូវលាក់ខ្លួនពួនសម្ងំ                     ឬព្រួយក្រៀមក្រំខ្លោចផ្សាក្ដៅ
ទើបស្ងៀមស្ងាត់នៅទួញសោកសៅ    ខ្មែរដង្ហោយហៅខ្សោះសំឡេង។
ជួយផងៗលោកនាយក                    មន្រ្ដីគម្រក់លក់កិបកេង
អភិវឌ្ឍន៍ដូចឆ្គួតវង្វេង                       ប្រហារប្រជែងធ្វើមានបាន។
លោកអើយអំណាចដែលគេមាន        ទន្រ្ទានឈ្លានពានគ្មានស្រាកស្រា
សង្ឃឹមលោកជួយតែមិនស្មាន            ប្រាណស្ងៀមដូចថ្មមិនតបឆ្លើយ៕