Friday, December 2, 2016

បន់ស្រន់

By Tararith


ឆ្នាំមុនថ្ងៃនេះយើងបែកគ្នា                  ទ្រូងបងគ្រាំគ្រាមិនភ្លេចម្ដង
ក្ដៅៗថ្មីៗរឿងកន្លង                           ចម្លងមិនបានផុតត្រើយទុក្ខ។
អូនអើយទ្រូងបងនៅរលឹក                  នឹកអូនពន្លឹកឃើញតែមុខ
តាមតែរូបថតចិត្តចាប់ចុក                   មិនដែលស្រណុកអាណិតស្រី។
ប្រាណអូននាងក្ស័យលើស្ពានពេជ       បងមិនដែលភ្លេចស្រស់ពិសី
ដៃធ្លាប់កាន់ដើរនៅថ្មីៗ                      ថ្ពាល់ធ្លាប់បេតីកៀកនែបនិត្យ។
ថ្ងៃនេះបងដាក់កម្រងផ្កា                     បួងសួងប្រាថ្នាផុតងងឹត
អូនចាប់ជាតិថ្មីរស្មីពិត                        កុំជួបជីវិតដូច្នេះណា៕

Friday, November 4, 2016

គឺគេ


By Tararith

គេមេគំនិត                    បំផ្លាញស្រុកពិត          ជាងបីទសវត្ស
ញើសឈាមជាតិខ្មែរ      តែងតែជញ្ជាត់             លេសអភិវឌ្ឍន៍
វាត់យកគ្រប់គ្នា។           
គេធ្វើទាំងអស់               រឹបដីស្រស់ៗ               ថាស្មោះប្រជា
ក្រុមគេរលួយ               លើកស្ទួយគ្នីគ្នា           រុកគួនផ្ដន្ទា
អ្នកហ៊ានប្រឆាំង។
គេមានគ្រប់សព្វ            រួមទាំងសំអប់              ប្រសព្វប្រណាំង
ប្រជែងមានបាន             រំខានតតាំង                 ម៉ាត់ណាក៏ខ្លាំង
ច្បាំងឈ្នះអស់ខ្មែរ។
ធនធានធម្មជាតិ             រឹបយកព្រោងព្រាត      បំផ្លាញហូរហែ
ដីព្រៃនឹងប្រេង               ប្រជែងបូមដែរ            ឯអ្នកអត់ខ្សែរ
រស់តាមតែកម្ម។
កម្មអីក៏ក្រាស់                ក្រីក្រពេកណាស់         ខ្វះរាល់ខែឆ្នាំ
អ្នកចែកអំណោយ         គេឲ្យហើយផ្ដាំ             យកអំណោយចាំ
បោះឆ្នោតឲ្យផង។
អំបិលប៊ីចេង                 ឲ្យបំណងផ្សេង            មានភ្ជាប់ចំណង
គំរាមមុខក្រោយ            ហ៊ានឲ្យស៊ីសង            បែបនេះរាល់ដង
អ្នកផងនៅលង់។                                          
សញ្ញាបត្រច្រើន            ទ្រព្យគេក៏កើន             មាសប្រាក់ទាំងជង់
នៅតែកាប់គាស់            វែងវាស់វាតវង់            ពុំមានអ្វីគង់
លើដែនខ្មែរទេ។                                            
ដើមឈើគេកាប់            មនុស្សគេសម្លាប់         ច្បាប់នៅលើគេ
គេជានរណា                 ខ្លាំងក្លាលើសគេ          ឮតែរាស្រ្តជេរ
ប្រទេចផ្ដាសារ។
គេជាមន្រ្ដី                     បំផ្លាញទឹកដី                ដោយចេតនា
រំលោភបំពាន                គ្មានលោះផ្ដាច់ការ        មិនចូលសាលា
មហាកោងកាច។
គឺគេនេះឯង                   ម្ដងម្កាលសម្ដែង          ចេញឫកកំណាច
បាញ់សម្លាប់ឆៅ            ចិត្តខ្មៅបិសាច             ជាតិឯងមិនខ្លាច
ខ្លាចជាតិដ៏ទៃ៕

Thursday, August 4, 2016

រូប

By Tararith

មានរូបតែរូបឥតព្រលឹង               បានអីរំពឹងបន់រាល់ដង
រឹតតែឲ្យទុក្ខដេញចាប់ចង            នេះហើយអាយ៉ងគេបង្វឹក។
មើលរូបស្រស់ថ្លាដូចកញ្ចក់          ចិត្តកករល្អក់សម្លាប់ថ្លឹក
សម្ដីសម្ដៅដូចប្រមឹក                   សន្យាឡើងសឹកមិនធ្វើសោះ។
សន្យាថាការពារព្រៃព្រឹក្សា            ហ៊ានកាត់សិរិសារបើព្រៃអស់
ថាបានតែមាត់បាត់ទាំងកោះ        ត្រល់ធំស្រណោះពេកកន្លង។
មានរូបតែរូបជាគំនូរ                    មិនដែលគិតគូរសូម្បីម្ដង
ព្រំដែនដីទឹកគូសកាត់កង            ខ្មែរជាប់ចំណងចងគ្មានច្បាប់។
មានរូបៗនោះដូចជាខ្លែង             នៅខ្ពស់ម្នាក់ឯងតែងរ៉ាយរ៉ាប់
តែរឿងល្អល្អះឲ្យរាស្រ្តស្ដាប់          រាស្រ្តត្អូញឈឺចាប់-ស្ដាប់មិនបាន។
មានរូបក៏ពិតឥតវិញ្ញាណ             លុកលុយទន្រ្ទានឥតមានស្រាន
ធនធានបស់ជាតិទាំងប៉ុន្មាន        ប្រមូលយកថ្កានច្រានជាតិក្រ។
មានរូបៗអើយដូចជាសេក           រូបឆោមល្អពេកឆើតបវរ
មើលពីចម្ងាយផូរផង់ល្អ               នៅជិតខ្មៅសបែងចែកបាន។
រូបល្អនោះល្អគ្មានអ្វីប្រៀប            នៅជិតបើធៀបមិននឹកស្មាន
ខាងក្នុងពិតផ្ទុយនឹងសណ្ដាន       បន្សល់ទុកដានខ្មៅងងឹត។
មានរូបដូចធូបកំពុងឆេះ              ចុងក្រោយជាផេះនេះជីវិត
មានរូបសម្រួចចិត្តគំនិត               រូបអើយគូរគិតជាតិខ្លះផង៕

Monday, June 20, 2016

អាសូរខ្មែរ

By Tararith

រលកគ្រាំៗ                                បក់បោកឲ្យខ្ទាំ                           គ្រាំអស់ចិន្ដា
ពីកើតដល់ស្លាប់                        ឈឺចាប់ម្ល៉េះណា                        កោះកេរ្ដិ៍ដូនតា
វាសនាប្រួលប្រែ។
ប្រែក្រឡាប់ចាក់                        យួនលេបត្របាក់                       បែស្លាក់អ្នកថែ
អ្នកហ៊ានការពារ                        ងារអ្នកទោសដែរ                       ឱខ្មែរអើយខ្មែរ
បែរមើលក្រោយផង។
ពីមុនធ្លាប់បាត់                          ទឹកដីស្ងាត់ៗ                             បាត់ទាំងរបង
ឥឡូវបន្ដ                                   គាបកចាប់ចង                          ខ្មែរណាឆ្លើយឆ្លង
ទាមទារដីទឹក។
កោះអើយកោះត្រល់                  ម្ចាស់ឥតបើខ្វល់                        សូម្បីនានឹក
កោះជាទឹកដី                             ល្បាញល្បីពន្លឹក                        កណ្ដាលដែនទឹក
កម្ពុជារដ្ឋ។
បើទូកលិចបាត់                         ម្ចាស់អ្នកប្រយ័ត្ន                        ប្រឹងស្ដារមិនភ្លាត់
នេះជាតិជ្រ ង                            បណ្ដោយឲ្យព្រាត់                     ឃ្លាតផុតពីរដ្ឋ
ដែនអាណាចក្រ។
ប្រជាធម្មតា                               ក្នុងទ្រូងខ្លោចផ្សា                       បើហារទៅស្លាក់
សួរនាំមិនបាន                           ច្រានទៅឧបសគ្គ                       ជាប់គុកច្រវ៉ាក់
ឡើងសក្តិអ្នកចាប់។
អ្នកស្នេហាជាតិ                         ម្ដងមួយព្រាត់ឃ្លាត                    ជាតិរលាយឆាប់
ភាសាតែមួយ                            មិនស្ទួយមិនស្តាប់                     តម្កើងកណ្ដាប់
ដៃដែកពិឃាត។
ជនពុករលួយ                            ឫកជាអ្នកស្ទួយ                         ស្រឡាញ់ណាស់ជាតិ
អែបអបយកមុខ                        ឲ្យទុក្ខដល់ញាតិ                        ចង្រៃថែមទៀត
លក់ជាតិទឹកដី។
អាសូរម្ល៉េះខ្មែរ                            ជាតិធ្លាប់ពូកែ                            រុងរឿងល្បាញល្បី
មិនគួរឡើយសោះ                     ស្ទើអស់ផែនដី                           តេជោចក្រី
ល្បីណាស់ផ្ដាច់ការ។
មនោគមវិជ្ជា                             គេសាបព្រោះវា                         បានជាផ្លែផ្កា
រហូតសព្វថ្ងៃ                             ចង្រៃមហា                                ខ្មែរបង់សាវតា
អស់អនាគត។
បើមិនប្រឹងស្ដារ                         មិនប្រឹងសិក្សា                           ជាតិពិតរលត់
បាត់ពីទ្វីបលោក                        ជម្រកទុគត                              គ្រានោះរន្ធត់
ក៏ហួសពេលដែរ។
ដីបាត់ម្ដងម្ដុំ                              ជាស្ដែងតូចធំ                            រលំហូរហែ
នៅបាត់ថែមទៀត                     គឺជាតិជាខ្មែរ                             បើមិនប្រឹងថែ
ជាតិប្រែប្រាកដ៕